Lou Deprijck stond aan de wieg van de Belgische popscene in de jaren 1970 en 1980, als zanger maar eveneens als muziekproducent. Van zijn composities werden wereldwijd meer dan 20 miljoen exemplaren verkocht.

Zijn meest bekende wapenfeiten zijn Lou & The Hollywood Bananas, Two Man Sound, Plastic Bertrand en Viktor Lazlo. Hij scoorde verscheidene wereldhits. Van de single Disco Samba, uitgebracht onder het pseudoniem Two Man Sound, werden alleen al in Mexico 1,2 miljoen exemplaren verkocht.

In 1984 bracht hij onder het pseudoniem Vanhoutem het verzamelalbum Collures uit, in samenwerking met Boris Berman van waaruit later een single op de markt kwam: Hold-up Sentimental (A-kant) / Fille du fleuve (B-kant).

Deprijck woonde jarenlang grotendeels in Pattaya (Thailand), maar hij werd nog regelmatig gespot in zijn geboortestreek. Het verhaal van zijn leven in Thailand werd uitgebreid uit de doeken gedaan in de documentaire “Vlamingen in Pattaya” als onderdeel van het VTM-actualiteitenprogramma Telefacts.

Deprijck keerde uiteindelijk terug naar België. In 2012 komt hij bij de gemeenteraadsverkiezingen op voor de lijst van MR-Ensemble in Lessen.

Lou Deprijck is de enige vertolker van de wereldhit ‘Ça plane pour moi’ (Ik verkeer in hogere sferen), en niet Plastic Bertrand. Dit blijkt uit een rapport van experts. Sinds 1977 is Lou Deprijck de producer van het nummer ‘Ça plane pour moi’. Bovendien heeft hij de muziek gecomponeerd en de tekst zelf gezongen. Plastic Bertrand heeft dit altijd betwist. Als gevolg van een rechtszaak die in 2006 was aangespannen door Plastic Bertrand, werden experts aangesteld. “Vandaag (26 juli 2010) blijkt uit het rapport van de experts dat de stem van ‘Ça plane pour moi’ van Lou Deprijck is”, preciseert de krant La Dernière Heure. (belga/vsv)

In het Nederlandse programma Top 2000 was op 29 december 2010 een reportage te zien waarin Lou Deprijck zijn visie gaf op de kwestie en uit een zette dat zijn stem volgens de experts na 30 jaar nog steeds het zelfde was. De reden dat hij indertijd niet zelf het nummer vertolkte had te maken met het feit dat hij zich voor de geloofwaardigheid geen derde imago kon veroorloven naast de andere twee en daarom Roger Jouret bereid had gevonden het nummer als Plastic Bertrand te playbacken. Verder gaf hij aan dat de tekst een onsamenhangende stortvloed van woorden was van iemand die stoned was. Het nummer heeft dan ook een hoog tempo met heel veel woorden (5 coupletten en 4 keer het refrein in 3 minuut 17).

Tegenwoordig vertolkt hij dit nummer onder zijn eigen naam als de “2010-versie” van “Ça plane pour moi”. In de videoclip treedt hij op samen met een band die bestaat uit twee mannelijke leden die op de gitaar begeleiden, een vrouwelijk lid als drumster die samen met nog een ander vrouwelijk lid ook nog als danseres optreedt.

(Bron: Wikipedia)